در گذشته زبان زرگری و مسگری وجود داشت این زبان اصناف بود که در حضور مشتری بتوانند با هم صحبت کنند و مشتری نفهمد. امروز زبان جوانان شده و گویی دیواری شیشه ایی بین خودشان و معنی یابی کشیدهاند.
با این زبان با حداکثر سرعت و کوتاهترین کلمات پیامشان را میرسانند
یک اس بنداز
شیر کن
لایکت میکنم
زود ست اپ نمیشه
سیستم عاملش خرابه بالا نمیاد
زنگیدم
حرفیدم
«معنای واقعی زندگی همچنان نهان است.» و زندگی در ایران از نظر بیبرنامگی اندوهبار است.
در دهه های آینده چند در میلیون ایرانیان قادر خواهند بود که ادیبانه سخن بگویند؟
برچسب:
نویسنده: کاوه محمدزادگان